korkuyorum bi o kadar mutluyum ama çok korkuyorum. bu nası şey şimdi ben de çözemedim bi an. kendimden de korkuyorum bazen. ürperiyorum; yalnızlık fena şey her ne kadar davulun sesi uzaktan hoş duyulsa da.. aslında bunun böyle olacağını biliyodum ama belki de kabullenmek istemedim. aşık olmak üzereyim ya da belki de oldum onu da bilmiyorum ama aşık olmaktan da korkuyorum, aşık olduğum ya da olmak üzere olduğum adamı tüketmekten belki de. belki de onun da bana kazık atmasından korkuyorum. ama sonra düşünüyorum yok yok o farklıdır diye. sonra diyorum ama aşık olduğum bir elin parmağı kadar sayısı olmayan adamlar da farklılardı ilk başlarda hep. belki de zamana bırakmak lazım bazı şeyleri. ama zaman da dar geliyo bana artık. tahammül edemiyorum hızlı geçmesi gereken yerde yavaş geçince zaman. özlüyorum; hem de çok özlüyorum. sonra soruyorum yine kendime, sen duygularını yaşamak istediğin gibi yaşıyosun hatalı değilsin, bırak ta hatayı duygularıyla yüzleşmeye cesaret edemeyenler kendinde arasın..